Zwarte romantiek van het hoogste kaliber ★★★★

Na hun spectaculaire best of, Kommil Foo de Luxe, zoeken Raf en Mich Walschaerts het ditmaal in de intimiteit. Breken draait om de idiote vraag hoe je een volwassen man in een luciferdoosje krijgt. De Vlaamse broers geven heel serieuze antwoorden. Antwoorden waarin de gebrekkige communicatie tussen mensen een belangrijke rol speelt, maar er zit een laag onder. Waardoor wordt die gebrekkige communicatie veroorzaakt?

Angst. Angst om alleen te zijn, angst om samen te zijn, angst om door de mand te vallen. In een weergaloze monoloog vertelt Raf dat hij is vreemdgegaan. Hij is ervan overtuigd dat hij het aan zijn vrouw zal opbiechten, want ‘niks zeggen is voor mij geen optie’. Maar als het uur U nadert, krabbelt hij terug. “Waar haal ik het recht vandaan om haar ongelukkig te maken?” De tragiek zit hem niet alleen in de tekst, maar vooral ook in de macho voordracht, die Rafs breekbaarheid prachtig benadrukt.

Kommil Foo begint altijd bij de mens, met zijn twijfels, obsessies en verlangens. De lach ligt continu op de loer, maar overstemt het drama nooit. Dat geeft het duo iets ongenaakbaars. Alles wat ze doen lijkt oprecht te zijn en wordt ook nog eens fraai theatraal vormgegeven. Het decor bestaat ditmaal uit een piano, een gordijn en een enorme ventilator. Die soberheid werkt uitstekend, net als in de act waarin ze met alleen twee paardenmaskers het begrip ‘troost’ verbluffend mooi uitbeelden.

Raf en Mich kennen hun gelijke niet in de Benelux. Ze geven zich niet zo maar bloot, nee, ze schrapen de huid van hun lichamen totdat er bloed vloeit. Breken gaat over henzelf. Hun verstandhouding tot elkaar en tot de wereld, zoals mooi gevat in het lied Breekbaar lief, dat door Michs krachtige, rauwe stemgeluid dwars door je heen snijdt.

Er is één smetje: het sprookje over De Bult, een ‘onmiskenbaar sexy en geil wezen’, dat het hoofd van een prinses op hol brengt. Heerlijk absurdistisch nummer, met veel smaak verteld, maar in zijn ranzigheid valt het uit de toon in deze droefkomische voorstelling.

Wat zou het. Breken is zwarte romantiek van het hoogste kaliber. Vergelijkbaar met een enkeltje Charleroi in een roestige stoptrein.

 

(Mike Peek)

Publicatiedatum: 
dinsdag 18 december 2012
Verschenen in: 
Het Parool
Productie: