Verhalen over leven en dood (en seks) ★★★★

Wat worden zijn laatste woorden? Het blijft soms minutenlang stil in de zaal, bij al die diepgaande en expliciete beschouwingen. Je voelt bij momenten ook enig ongemak, vooral als het over seks en ontrouw gaat. Raf Walschaerts windt er weinig poëtische doekjes om en lijkt er zelfs plezier in te scheppen om ons te bruuskeren in zijn tweede solovoorstelling. Met de ontwapenende charme en openhartigheid die we van hem (en Kommil Foo) gewend zijn, maar door de thematiek ook confronterend.

Dat hij alles goed wil doen in het leven, begon al in de wieg. Raf Walschaerts wil niemand teleurstellen, zelfs niet een homo die hem benadert. En zeker zijn petekind niet, samen op bezoek in de Efteling. Het zijn twee passages die rakelings langs de comedy passeren, maar Walschaerts blijft vertellen. Zijn vriendin heeft een hond, van nature een wezen dat wil behagen. Ook grappig. Schuldgevoel? Kent een hond niet, ook al menen we het er soms in te zien.
Misschien is het wel allemaal de schuld van de Grote Homeopaat in de hemel. Misschien heeft hij ons in de oertijd opgezadeld met zondebesef. Het moet in elk geval een historisch moment geweest zijn, filosofeert Walschaerts, toen je plots niet meer op straat met de buurvrouw mocht seksen. Ja, er zit veel seks in de voorstelling, maar plat wordt het nooit. Eerder verhelderend en (mogen we het zeggen?) licht opwindend. Walschaerts vertelt met veel goesting, niet alleen in seks maar in alles wat het leven hem te bieden heeft. Hij wil niet alleen goed doen voor iedereen, het moet ook allemaal goed voelen.
De verteller kleurt zijn verhaal met een viertal ingetogen liedjes die als gebruikelijk de grote liefde bezingen, of de afwezigheid ervan. Even vertrouwd klinken de ritmische parlando’s van Walschaerts, met staccato uitbarstingen, om dan weer terug te keren naar de verstilde bron. Hij begeleidt zichzelf op gitaar en piano.
Vintage Kommil Foo, maar niks nieuws onder de zon, was de eerste reactie bij het buitengaan. Maar toen moest de voorstelling nog bezinken, en vooral de inhoudelijke, autobiografische bocht die Raf Walschaerts heeft genomen. Zijn liedjes en verhalen waren altijd al uit het hart gegrepen, maar nu toont hij geen enkele schroom meer. Meer dan ooit kijkt hij het leven én de dood recht in de ogen.

Karel Michiels

Publicatiedatum: 
vrijdag 1 december 2017
Verschenen in: 
De Standaard