Show zonder veel show

-door Liv Laveyne-

Raf en Mich Walschaerts leveren met 'Breken' opnieuw een Kommil Foo van hoog niveau af.

Hoe krijg je een volwassen man in een luciferdoosje?

Het antwoord na een kleine twee uur Breken luidt dat de liefde er in al haar pijnlijke verschijningsvormen (ontrouw, wantrouwen, verbreken, verwerken) voor kan zorgen dat je jezelf, in duizend stukjes gebroken, terug bijeen moet vegen. Volgens de broers is Breken hun meest autobiografische show ooit. Over wie het gaat laten ze in het midden, de ene of de andere. Maar samen brouwen ze er pakkende liefdesnummers uit. Ingetogen en melancholisch zoals 'Winternacht' of

'Breekbaar lief' (met prachtige samenzang). Pijnlijk waarachtig over hoe de een boven in bed en de andere beneden in de zetel mettertijd het favoriete standje wordt van veel koppels. Heel even ook agressief en vol zelfhaat met Raf op slaggitaar en Mich drummend met lepels als huishoudelijk geweld.

Muzikaal bewijst Kommil Foo met deze voorstelling nog meer te zijn gerijpt, in compositie en tekst. Steeds minder anekdotisch slagen ze erin de ziel te ontbloten als pure singer-songwriters. Die soberheid toont zich ook in het decor: een voile wit gordijn waar ze voor, achter en tussen spelen. In de 'sketches' tussen de songs - als we nog dat woord kunnen gebruiken - laat Kommil Foo meer ruimte voor de lach, al is die lach ditmaal erg relatief en vooral het gevolg van pijnlijke herkenbaarheid én ontroerende oprechtheid. We zien twee broers die letterlijk stabiliteit zoeken bij elkaar, troost vinden bij elkaar.

Paardenfluisteraar

Nu al een klassieker is de absurde scène waarin Raf, met een paardenkop op, aan het huilen gaat en Mich als paardenfluisteraar hem troostende woorden in het oor streelt. De maskers gaan af in de omhelzing. Breken blinkt uit in een verstilde donkere theatraliteit met geen relativerende lach maar black-outs als overgangen. De enige 'smet' op deze coherente show is misschien de lang uitgesponnen sprookjesvertelling (zoals Kommil Foo er vroeger wel meer had) over de woestijnkoningin, die hier een beetje de vreemde eend is in dit mooie meer van tranen.

Breken is een show zonder al te veel show. Minder verrassend dan hun vorige show Wolf, minder existentieel op het grote plan, maar breekbaar en broos in al zijn kleinheid. Zo klein als een volwassen man zich voelen kan na een stukgelopen relatie. Een Kommil Foo die direct naar het hart gaat.

Publicatiedatum: 
donderdag 3 mei 2012
Verschenen in: 
De Morgen
Productie: