Sérieux gemengd met zottigheid

-door Dieter van den Bergh-

De broers Raf en Mich Walschaerts uit Essen groeiden als Kommil Foo uit tot cabaretfenomeen. Met een mix van theater, cabaret en muziek zijn ze een eigenzinnige klasse apart.

10 november in Chassé. Mét tango-orkest. In ruim twintig jaar tijd maakte Kommil Foo vijftien theatershows en tien cd´s. Naast een nieuwe plaat en een songbook presenteren Raf (1965) en Mich Walschaerts (1969) nu een ´best of´-show: Kommil Foo de Luxe.

"Het is eens in de zoveel tijd heerlijk om te grasduinen in oud materiaal", zegt Raf Walschaerts. "Het zou doodjammer zijn als we onze liedjes die de tand des tijds hebben doorstaan nooit meer zouden spelen."

Tijdens de huidige toer wordt Kommil Foo (fonetisch voor ´comme il faut´, ´zoals het hoort´) bijgestaan door het achtkoppige Antwerpse tango-orkest Orquesta Tanguedia.

- Waarom een tango-orkest, Raf?

"We zagen dat orkest in Antwerpen optreden en waren daar erg van onder de indruk. Het is eigenlijk een mix van een jazzensemble en een klassiek orkest. Er zit een strijkkwartet in, een bandoneonist en een jazzgitarist. Qua emotie kunnen we nu veel dieper gaan. De agressieve kant wordt agressiever, de romantische romantischer, de weemoedige weemoediger."

- Kommil Foo de Luxe duurt 2,5 uur. Is dat niet wat lang?

"In het geheel niet. We geven veel ruimte aan het orkest, dat met breed uitgesponnen composities komt. De tijd vliegt juist voorbij, we zouden zo nog een uur extra willen."

- Jullie roots liggen in Essen, pal tegen West-Brabant aan. Jullie ouders - dichteres Chris Roodhooft en oud-dancinguitbater Jef Walschaerts - zijn geziene figuren in Essen.

"Ja, ons vader was eigenlijk leraar, maar hij wilde iets anders gaan doen. Vlak bij de grens liep hij tegen een schuur aan. Daar is hij discotheek Picasso begonnen, een begrip voor veel streekgenoten. Ze zijn daar destijds naar toe verhuisd. Mich heeft er nog gewoond, ik vertrok naar Gent, ik was achttien."

- Goeie jeugd gehad?

"Ja, een aangename plattelandsjeugd. Rond 1978, ik was dertien, begonnen Mich en ik een bandje, Flirt. Dat hebben we volgehouden tot wij als enige twee overbleven. We gingen op vrijdag of zaterdag altijd dansen en feesten in de Rex, bij het station. Daar traden vaak goede bands op. Essen swingde in die tijd. Gek genoeg staken we nooit de grens over naar Roosendaal of Breda. Zelfs in Nispen, dat een kilometer verder lag, kwam je nooit. Ik kan me dat nu niet meer indenken. De grens naar Nederland bestaat voor ons niet meer, we steken die bijna wekelijks achteloos over."

- In Vlaanderen zijn al jullie shows uitverkocht, hoe zit dat in Nederland?

"Het heeft even geduurd, maar we staan nu in de grote zalen, die doorgaans goed vol zitten. Nederland heeft aan ons moeten wennen, Hollanders houden doorgaans misschien van een iets ander soort cabaret. Cabaret om enkel mee te lachen bijvoorbeeld. Niks mis met pretcabaret, maar wij doen iets heel anders. We zijn zeker niet alleen maar ´leuk´. Asjeblief niet."

- Wat dan?

"Voor ons is het een erezaak om humor te baseren op tragiek, op de blues. Het is een groot cliché, maar bij ons krijg je een lach en een traan. Sérieux gemengd met zottigheid. We voelen ons binnen het cabaret verwant met Waardenberg & De Jong. Vanwege het fysieke, maar ook vanwege de tederheid die zij tentoonspreidden. Na een grove scène kon zomaar een scène over gevoelens komen. Net als bij ons. Op muzikaal vlak zijn Raymond van het Groenewoud en Boudewijn de Groot de grootmeesters. Het zijn inmiddels vrienden van ons, maar we kijken nog steeds enorm naar hen omhoog. Ook naar iemand als Bram Vermeulen trouwens. Die heb ik heel goed gekend, toen die in Gent woonde was dat mijn buurman."

- Wat is er veranderd sinds jullie debuut in jeugdhuis De Zolder in Nieuwmoer in 1986?

"Haha, er zijn nog beelden van heel vroege optredens. Je schrikt je te pletter. Maar in wezen is er niets veranderd. We deden toen al een mix van liedjes, visuele humor en sérieux, al was het heel prematuur. We zijn de laatste jaren geëngageerder geworden en dichter bij ons zelf komen staan. Zouden misschien geen liefdesliedje meer schrijven voor een aap of eentje over een eekhoorn die verliefd wordt op een beer. Al blijft het natuurlijk oerbelachelijk wat we doen."

Publicatiedatum: 
donderdag 4 november 2010
Verschenen in: 
BN De Stem
Productie: