Raf Walschaerts - JONGEN TOCH ★★★★

Door Roeland De Trazegnies op vrijdag 29/11/2013 op www.cobra.be

Het wordt een onvergetelijke editie van de Gentse Feesten 2014. Zeker als u tickets heeft kunnen bemachtigen voor “Jongen toch” , de tweede solo-voorstelling van Raf Walschaerts, de grote Kommilfoo-broer. Met een foutloos professionalisme ontroert hij anderhalf uur lang een publiek met cabaret, verteltheater, humor en bezwerende luisterliedjes. Dit is een voorstelling die veel te vroeg voorbij is, zo eentje waar je graag “nog een keer”- voor roept.

De vertelling van Raf is een droomachtig kluwen van verhalen en verhaallijnen die elkaar beïnvloeden en manipuleren. Ook de muzikale intermezzo’s zijn geaccentueerde kristalisaties. Het hart van de vertelling focust op het bezoek van Rafs (deels-autobiografisch) alter ego aan het huis waar hij als kind is opgegroeid en nu gekocht en bewoond is door zijn eerste grote jeugdliefde en haar echtgenoot. Raf de verteller is een ondeugdende standup comedian die de gebeurtenissen aandikt en verdraait. Het is een brullende knuffelbeer die heeft leren leven met de ontgoochelingen van het volwassen zijn. In de diepe onderlaag van de vertelling geven herkenbare thema’s warmte aan het publiek: gemiste kansen, vergane liefdes, jeugdherinneringen, plekken met herinneringen. Daarnaast passeren ook herkenbare clichés de revue: latent racisme, onuitstaanbaar narcisme en misplaatst egoïsme.

De voorstelling bereikt ontroerende hoogtepunten in de muzikale intermezzo’s waarbij Raf virtuoos het eenzame leven van een dekstier bezingt en de proloog en epiloog waarbij hij -op zoek naar de verloren tijd- het huis waar hij opgroeide vangt in woorden van fluweel. Ook het beeld van de volwassen man die door de ramen van dat huis naar binnen kijkt en zichzelf ziet zitten in flashback aan de keukentafel doet het hart bloeden.

Raf Walschaerts vertelt zijn verhaal op een nagenoeg lege donkere scène. Een vleugelpiano, een gitaar, een stoel, een karaf water en een glas. Een zorgvuldige uitlichting verdeelt de lege scène in geslaagde innerlijke vertelruimtes. En er is meer: af en toe onthult een theaterspot een ruimte achter het donkere gaas, achter de bespeelde scène. Dit suggereert dat er meer is dan de vooraf afgesproken fictieve wereld tussen verteller en publiek. De goed doordachte scènebelichting valt zo perfect samen met de meesterlijke vertelling. Van bij het prille begin zuigt die het publiek mee in een doldwaas maar geloofwaardig verhaal om daar onmiddellijk en bruusk afstand van te doen door de vertelling en de voorstelling op meta-niveau te relativeren. Zinnen worden bedacht, personages worden gecreëerd of vernietigd, het verhaalverloop krijgt nieuwe wendingen met medeweten van het publiek. Deze voorstelling van Raf Walschaerts doet op het theater wat de romans van Paul Auster doen voor de literatuur: de postmoderne vertelling verheffen tot absoluut

Alles lijkt heel goed op een gewone Kommil Foo voorstelling. De manier van vertellen, de balans tussen tekst en muziek, het scènebeeld zijn bijna een handelsmerk voor een degelijke en ontroerende Kommil Foo voorstelling. Heel even, aan het begin, verwacht je zelfs dat ook broer Mich de scène zal komen opgestapt. Aan deze voorstelling gingen een kleine dertig try-outs vooraf. Raf werd gecoacht door professionele mensen die hem liefhebbend adviseren. En dat voel je. Deze voorstelling is klaar, voor een lang leven, langs culturele centra en warme stadsfestivals.

Publicatiedatum: 
vrijdag 29 november 2013
Verschenen in: 
Cobra.be