Prachtige gelaagdheid bij Kommil Foo

Steenwijk, De Meenthe, dinsdagavond in de theaterzaal: Kommil Foo met cabaretprogramma ´Wolf´.

Kommil Foo is de artiestennaam van Raf en Mich Walschaerts. De Vlaamse broers hebben opnieuw een prachtig cabaretprogramma geschreven, met wat meer diepgang. Goede verhalen, hier en daar cynisch, mooie liedjes, wat minder hilarisch, maar wel lekker scherp.

De tragedie wordt gezocht in dit programma, de teksten staan bol van mooie beschrijvingen, vol synoniemen. De grappige elementen doen wat absurdistisch aan zoals het komisch gebruik van pingpongballen als een soort goochelact tijdens een verhaal met onmiskenbare verwijzmgen naar het ogenschijnlijk geluk. Want ach, wie is er niet gelukkig geweest en dat juist dan het geluk wordt weggeblazen. De wolf fungeert als spil in de parabelverhalen. Het publiek laat zich meeslepen in de sprookjes en de harde werkelijkheid. Goed bedacht is het verhaal over de uitzonderlijke liefde tussen een beer en een eekhoorn. De liedjes wordep begeleid op gitaar, piano, viool en mondharmonica.

Zingzeggend of juist met tedere mejodieen, vol passie en melancholieke muziek. Uiteraard gaat het over relaties, de liefde maar ook over verschrikkelijke oorlogstoestanden. De voetbaldroom van een Palestijns jongetje wordt bezongen en deze droom wordt wreed uiteengereten door een bom. Dit gegeven weet Kommil Foo zo vervreemdend te verpakken dat het ook aanleiding is om een relatie te verbreken. Een en ander wordt mooi op rijm en zwaar overtrokken gebracht, zodat het weer cynisch grappig wordt. Dat is knap om het drama dan toch integer te brengen.

De mimisch sterke reigeract werkt uitstekend om het vrijgezellenbestaan te verbeelden. Naadloos sluit deze solitair levende vogel aan bij de eenzaamheid. Maar uiteraard komt er ook wel eens een wijfje langs. En ook deze verzucht dat zij het idee heeft dat het uiteindelijk maar om een ding gaat! Naast alle eigen teksten wordt er een vertaald nummer (´A Boy Named Sue´) van Johnny Cash gebracht. Een grappig lied met als boodschap dat de kracht en de Ief die je hebt is ontstaan uit een harde werkelijkheid.

Maar eigenlijk is het jammer dat ze niet op een eigen manier deze les overbrengen. De toegift is een nummer van Hans Dorrestijn, die ze erg bewonderen als Nederlandse tekstschrijver. Ook daarin komt de hartverscheurende eenzaamheid lekker cynisch en grappig naar voren. De gebroeders vragen zich af hoe het zou zijn als je in de schoenen van een ander stond en door de ogen van die ander keek. Ze ruilen daarvoor even letterlijk van kleding, inderdaad tot aan de onderbroek toe, om te ervaren hoe dat is. Komisch, niet om het blote maar juist om de aankleding omdat de ene broer echt een stuk groter en breder is dan de ander.

Het meest indrukwekkend van de voorstelling is de tirade op God zonder echt zwaar godslasterend te zijn. Wie vraagt zich niet af hoe het mogelijk is dat in Zijn Naam zoveel wordt gevochten en er zoveel ellende is. Raf laat zich helemaal gaan in zijn boosheid, ook om te verduidelijken dat de verbeelding aan de macht is gekomen. En wat gebeurt er als je aan de beurt bent om dood te gaan. Uiteindelijk komt de wolf je halen, een prachtig uitgewerkte metafoor in een programma met diepgang en humor.

Ineke Gaastra

Publicatiedatum: 
zaterdag 31 januari 2009
Verschenen in: 
Dedemvaartse Courant
Productie: