"Mooie liedjes duren het langst" ★★★★★

Door: Karel Michiels

Raf en Mich Walschaerts grasduinen in hun repertoire
MOOIE LIEDJES DUREN HET LANGST

Voor ‘Kommil Foo in concert’, een soort best of van hun repertoire, nodigden Raf en Mich Walschaerts Gwen Cresens uit. Hij voorzag hun muziek van nieuwe kleuren en dimensies. Het resultaat: wij werden in vervoering gebracht.

Gwen Cresens is geen onbekende voor Raf en Mich Walschaerts. Als leider van het ensemble Orquesta Tanguedia ging de bandoneon- en accordeonspeler eerder al virtuoos met de nummers van Kommil Foo aan de slag. Ook voor dit project werkte hij schitterende arrangementen uit, zonder de uitvoerende topmuzikanten in een keurslijf te steken. 
De blazerssectie (Carlo Mertens op trombone, Nico Schepers op trompet, Dieter Limbourg op saxofoon en dwarsfluit) blinkt evengoed uit in jazz als in klassieke, stampende rhythm-and-blues, breed aangezette pop, filmisch blaaswerk à la Nino Rota (Fellini, The Godfather...) en vrolijke second line uit New Orleans. Gitarist Bruno De Groote tovert de meest subtiele licks uit zijn instrument, maar komt in enkele nummers ook onverwacht rauw uit de hoek. Pianist Alano Gruarin bepaalt met Cresens de sfeer van de liedjes en draagt de dramatische, staccato opbouw van enkele nummers. De contrabas van Ben Faes graaft dieper en warmer dan eender welke elektrische basgitaar. En drummer Cesar Janssens heeft genoeg aan twee fijne borsteltjes om minutenlang het ritme aan te geven. 

Veel hoogtepunten

Het samenspel van de achtkoppige band klinkt op elk moment naturel en vertrouwd, ook al hebben we de muziek van Kommil Foo nog nooit in deze uitvoering gehoord. Sommige songs herken je pas wanneer Mich begint te zingen, of Raf een parlando inzet. Het is trouwens de eerste keer dat de oudste Walschaerts ons een beetje aan Leonard Cohen doet denken, met zijn diepe, warme stem – hoewel hij toch eerder fraai geboetseerde en uitgesproken verhaaltjes vertelt dan rechtlijnige songteksten uitspreekt. Kommil Foo maakt zelden nummers met refreinen, hooguit een paar terugkerende regels. Ik wed dat u van ‘Ruimtevaarder’ niet veel meer kunt meezingen dan de aanzet van elke strofe, ‘Meester Frank...’ 

Hoogtepunten? Moeilijk te zeggen. Het concert duurt meer dan twee uur, en elk lied heeft zijn eigen kracht en charme. ‘Huis van fluweel’ misschien, uit de solovoorstelling van Raf. ‘Worsten’, omdat het zich afspeelt in het nu bijna vergeten café De Vlaamse Leeuw en toch nog altijd grappig en actueel is. ‘Ik ben een zoogdier’ of ‘Het beest is baas’, twee keer Mich op zijn best, is onbeschaamd zinnelijk en openhartig. En zo gaat dat maar door, in het volgepende notitieblokje. Vijf sterren, dat zegt genoeg.

Kommil Foo in concert.
Kommil Foo
★★★★★
Gezien op 7/1 in De Velinx, Tongeren. Op tournee

Publicatiedatum: 
maandag 9 januari 2017
Verschenen in: 
De Standaard