Leed met een strikje ★★★★

Liv Laveyne

SPAAK VAN KOMMIL FOO

Op de affiche voor hun nieuwe show staan de broers Raf en Mich Walschaerts met schrammen op de armen en zwarte vegen op het gezicht. Want de liefde, dat is afzien, hard labeur, een processie van Echternach. Kommil Foos voorstelling draagt de toepasselijke titel Spaak; omdat een spaak in het wiel steken gelijk staat aan blutsen en builen. Het cabaretduo, dat altijd al het leed met een strikje rond wist te verpakken, is een streepje donkerder geworden. Maar tegenover de zware thematiek en het intimistische songmateriaal staat de lichte knipoog van bijzonder knappe visuele humor.

Het decor van Spaak is naar Kommil Foo-normen opvallend sober en de rekwisieten zijn functioneel.

Meer dan vroeger, toen de nummers soms een bricolage van lied en vertelling waren, vloeit het thema hier vlot en heeft de anekdotiek een universelere stem gevonden.

Het enige nummer dat binnen de set wat uit de toon valt, is een antiracismenummer over een worstendraaier die in witte pensen handelt en geen bruine wil.

De show begint met een vlot nummertje over fysieke afkeer (“'t Is je maag die nee zegt tegen mij”) om daarna het publiek vast te pinnen met de zin: “De wereld is zojuist vergaan, maar waar komt al dat water vandaan?” Via reversed story telling komen we erachter.

Uit nagejaagde dromen, zo blijkt.

Een verhaal over een prinses die niet kan kiezen tussen de man van haar leven of de man van haar dromen beelden de broers uit als was het een groteske tekenfilm: prinses Mich spreekt met stem van Raf en prins Raf lipt Mich na.

Uit jaloezie. Een man vraagt zich af wat zijn vriendin in de fotoclub uitspookt en in zijn fantasie ontstaan allerhande complottheorieën. Mich ensceneert een romantische ontmoeting tussen twee paar schoenen op café, wat uitmondt in een gevecht met een derde paar. Raf zingt over de echtgenoot die zo open minded is dat hij zich liever zand in de ogen strooit.

Uit eenzaamheid. Nog nooit vertoond, honen de Kommil Foos: “De ge lukkigste man ter wereld.” “Er is niets zo gemakkelijk als weggaan: ge trekt uw 'frak' aan, loopt de gang door en doet de voordeur achter u dicht”, zegt de man die al acht jaar op zijn vrouw wacht tot die van de winkel terugkomt. De beproefde humorklassieker waarbij een eenzame man aan een restauranttafeltje zit, neemt hier een sublieme wending met een vleugje commedia dell'arte marionettenspel en een bedroevend aaibaar slot tot gevolg.

Uit bedrog. Met weinig meer dan een vouwmeter tonen ze slapstickgewijs de verschillende fases van een relatie.

Tot de meter in de broek belandt, net als de geheimen.

Spaak speelt het enige spel van vergissingen dat iedereen blijft spelen omdat het liefde heet: jaloezie, verdriet, eenzaamheid en dan toch maar weer ervoor gaan. De wereld is zojuist vergaan, maar waar komt al dat water vandaan? Uit de tranen die we vergieten.

Twee doorsopte paar schoenen en een uitgedoofde kaars blijven achter.

De cirkel is rond. En Spaak is met voorsprong de meest uitgebalanceerde en uitgepuurde voorstelling van Kommil Foo.

WANNEER EN WAAR tot en met zondag in de Arenbergschouwburg, Antwerpen kaarten: 070/22.21.92; van 28 tot 30 mei in AB Brussel, 02/548.24.24. In juni nog te zien in Roeselare en Turnhout, in juli op de Gentse Feesten

Publicatiedatum: 
dinsdag 10 mei 2005
Verschenen in: 
De Morgen
Productie: