Lachen met wenende mannen

Karel Michiels

Kommil Foo Grand Cru

Mich en Raf Walschaerts, weemoedig maar in topvorm.

GENT - Altijd weer dat liefdesverdriet, het blijft de broers Walschaert parten spelen. De nieuwe voorstelling van Kommil Foo is opvallend ingetogen, en bij momenten zelfs somber. Maar gelukkig ook weer heerlijk nonsensicaal en muzikaal van een ontroerende verfijning.

GEEN ambitieuze gesprekken met God of grootschalige constructies deze keer. In Spaak keren Raf en Mich Walschaerts terug naar de wortels van het cabaret: de voorstelling vertelt een mooi verhaal in sketches en liedjes. Een man zit te treuren om de ontrouw van zijn vrouw. Zo overvloedig moet hij wenen, dat zijn tranen de wereld overspoelen. “Weg met de liefde” zingt hij, of “Dit kan jij niet zijn”. Soms hoopt hij nog “Misschien ben jij het wel” en droomt hij even van “De daad”. Maar als de minnaar, de voorzitter van de fotoclub, ook nog eens een “Vriend aan huis” dreigt te worden, knapt er iets bij de man, “Altijd het verdriet”, en hij dwingt zijn vrouw om het uit te maken. Het zijn stuk voor stuk verstilde liedjes, authentieke Vlaamse blues, de gezellige stem van Raf in perfecte harmonie met de hoge noten en doorleefde uithalen van Mich. Beide heren spelen piano, Raf ook gitaar, Mich viool en een enkele keer blokfluit.

Klinkt zwaarwichtig? Het zijn niet alleen de relaties tussen man en vrouw die spaak lopen. In een restaurant ontaardt het treurspel in heuse slapstick. Het bezoek van de minnaar gaat gepaard met een groteske (gesuggereerde) seksscène. Sommige liedjes worden uitgesponnen tot een absurd web van associaties, een handelsmerk van Kommil Foo. En het tijdloze verhaal van liefde, jaloezie en liefdesverdriet wordt ook verteld in de vorm van een sprookje over een prinses, de prins van haar dromen en de prins van haar leven. Raf en Mich gebruiken elkaars stem om de sprookjesfiguren tot leven te wekken, een kinderlijk eenvoudige maar onweerstaanbare vondst.

Eenvoud kenmerkt ook de attributen. Mich doet wonderen met twee paar schoenen en een vouwmeter. Twee stoelen doen dienst als paarden of auto´s. Het zijn simpele trucs, maar ze werken. Het grootste verschil met de vorige producties is de naturel van de broers, zelfs in de bizarste situaties en omgevingen. Je gelooft niet alleen hun verdriet, maar ook hun humor, precies omdat die zo vanzelfsprekend tot stand lijkt te komen.

“Vol is vol” heeft niets met het verhaal van de verdrietige man te maken, maar zo wil Kommil Foo de intussen traditionele sneer aan het adres van het Vlaams Belang ook behouden, als een vreemde eend in de bijt. Dit keer is het een ronduit schitterend verzetslied geworden, met een dreigende opbouw en een explosieve clou.

Het siert de broers Walschaert dat ze blijven evolueren. Wat op het eerste gezicht een stap terug lijkt, is net een vorm van verdieping. Kommil Foo zingt de blues, vertelt een grapje, voert een sketch op, niets bijzonders eigenlijk, maar het duo doet dat met zoveel vakmanschap en vertrouwen dat je op geen enkel moment verlangt naar meer. Spaak is Kommil Foo grand cru.

´Spaak´ van Kommil Foo. Gezien op 7 mei in Gent (Capitole). Binnenkort in Antwerpen (10 > 15/5), Brussel (28 > 30/5), Roeselare (2 > 5/6) en Turnhout (9 > 11/6). Latere speeldata en info: www.kommilfoo.be.

Publicatiedatum: 
maandag 9 mei 2005
Verschenen in: 
De Standaard
Productie: