Kommil Foo temt de grote boze Wolf ★★★★

Elders in Zone 03/ praten de broers Walschaerts vrijuit over Wolf. Dat ze op een podium nog nooit zo kwaad zijn geweest. De middelvinger opsteken richting klein Vlaanderen of Irak: ongezien voor Kommil Foo. Vreemd dat daar op het podium bijster weinig van te merken valt. Van een stijlbreuk met de bejubelde voorganger Spaak is nauwelijks sprake. Misschien maakt dat Wolf net zo sterk. Omdat Kommil Foo vooral Kommil Foo is gebleven.

Maandenlang zochten Raf en Mich voor de try-outs wat weggedoken, kleine Hollandse schouwburgen op. De ontvangst was er lauw, het spelplezier miniem. Dit was een wolf die zich duidelijk niet liet temmen. Dat was half mei tijdens de première in de Vlaamse Opera in Gent ergens merkbaar. Achter een half gehesen doek herkende enkel de Scrabbleliefhebber de letters van wolf. Ook muzikaal zette Kommil Foo niet overal de puntjes op de i. Zo was de cover van Johnny Cash' A boy named Sue even charmant als irrelevant.

Allemaal detailkritiek, een sausvlekje op een kraakwit hemd. Wolf is tedere therapie voor elke eenzame, naar liefde snakkende ziel die de smaak van microgolfpizza meteen herkent. Meestal net na het vrijdagse bezoek aan het wassalon. Het is Raf die in de huid duikt van zo'n antiheld, al dan niet gebaseerd op ware feiten. Een heerlijke sketch waarin het duo een eenzame reiger observeert, is in elk geval een metafoor die kan tellen. Ook Mich ziet het af en toe niet meer zitten. Wat heet, hij springt de afgrond in, maar Raf duikt hem achterna. 'Omdat broers elkaar nooit mogen laten vallen...'

Die emotionele wisselwerking zorgt in Wolf voor een hoogtepunt in het oeuvre van Kommil Foo. Het duo kruipt op een bepaald moment daadwerkelijk in mekaars schoenen, inclusief onderbroek & co. Een sketch die in het gouden boek moet van de Nederlandstalige cabaretgeschiedenis. Maar wij horen u al komen. Wat dan met al dat aangekondigde bittere engagement? Dat arriveert letterlijk tussen de bedrijven door. In het eerste deel via een lied over een jong voetballertje dat graag Ronaldinho wil zijn, maar zijn benen verliest in een plat gebombardeerde stad. Net voor het slot gaat Raf à  la Bob Dylan minutenlang tekeer tegen God, George Bush en elke moslimterrorist: alsjeblief! Trek dus met een gerust gemoed richting Arenberschouwburg straks. Vrees het grote bos onderweg niet. Hoewel, laat dat rode kapje misschien toch best thuis achter.

Dominique Piedfort

Publicatiedatum: 
zondag 1 juni 2008
Verschenen in: 
Zone 03
Productie: