Kommil Foo is top in tekst, beeld en muziek

-door Karel Michiels-

Kommil Foo viert zijn twintig jaar met een prachtig boek (met tekenaar Bart Silon), een schitterende muzikale voorstelling (met Orquesta Tanguedia) en een bijbehorende cd.

Het fraai uitgegeven Songbook had al ruimschoots volstaan om de hoogtepunten van 20 jaar Kommil Foo in herinnering te brengen. De teksten van Raf en Mich Walschaerts werken ook op papier, in al hun ritmische hartstocht en melodramatiek. Als je ze zo achter elkaar leest, valt op dat de dood in de dromerige wereld van de broers wel erg vaak komt aankloppen. Maar somber word je daar als lezer niet van. Leven en dood lopen elkaar niet voor de voeten. En er is gelukkig altijd de liefde. De illustraties van Bart Silon variëren van veredelde schetsen en cartoons, tussen Kama en de klare lijn, tot abstracte en figuratieve kunst. Het beeld is in dit eigentijdse liedboek gewaagd aan de inhoud, op zich al een buitengewone prestatie. Achterin zit een gratis bonus-cd met vier nummers uit Kommil Foo De Luxe.

Dat is meteen ook de titel van de even mooie als verrijkende samenwerking met Orquesta Tanguedia, een achtkoppig ensemble onder leiding van Gwen Cresens, zelf een virtuoze bandoneon- en accordeonspeler. Niet dat de beste nummers van Kommil Foo nu plots allemaal een tangoarrangement hebben gekregen. Er zit net zo goed subtiele latin jazz in de set, en filmische muziek, en klassiek. Maar de weemoed van de tango is wel een constante, en sluit ideaal aan bij de magisch-realistische blues van het duo. De teksten doen wel vaker denken aan Zuid-Amerikaanse literatuur, waar kleine gebeurtenissen durven openbarsten tot hilarische fresco's van het leven (en de dood). Het is alsof de nummers van Kommil Foo nu pas thuiskomen, in de uitvoering van Orquesta Tanguedia.

De meest verstilde en intense songs van het concert zijn samengebracht op cd, wat een licht vertekend beeld geeft van de setlist in de zalen. Daar ruimt Kommil Foo ook plaats in voor lange, epische en vooral zeer grappige composities als De Volgende (over God en de god in ieder van ons), Kop in het zand (ook iets wat we allemaal wel eens doen) en Worsten (nog altijd een fantastisch pamflet tegen populisme, en racisten en nationalisten in het bijzonder). Het doet deugd om die klassiekers nog eens terug te horen, zeker in deze vorstelijke uitvoering. Zelfs de oude restaurantsketch krijgt er een nieuw patin door, met de muzikanten in de rol van gelegenheidsorkestje, en ook het pythoneske sprookje over de prins en de prinses. De humor van Kommil Foo hoeft in deze voorstelling geenszins te wijken voor de indringende schoonheid van de muziek. Raf en Mich Walschaerts weten na 20 jaar perfect hoe ze het eigen gelijk (en dat van anderen) kunnen doorprikken, en dat doen ze met plezier, zelfs muzikaal. Hoe heilig ook het leven en de liefde, hoe ontroerend ook sommige melodieën, het blijft een narrenschip waar we verwijlen. Niemand die dat grappiger èn poëtischer uitdrukt dan Kommil Foo. In een boek, op cd en op het podium.

Publicatiedatum: 
maandag 4 oktober 2010
Verschenen in: 
De Standaard
Productie: