Kommil Foo, hemels duo

-door Filip Tielens-

Het beste uit twee decennia Kommil Foo in een nieuw tangojasje gestoken door Orquesta Tanguedia: het levert een grand cru muziekavond op.

Twee jaar geleden ontmoette Kommil Foo het Orquesta Tanguedia tijdens het mini-festival Vol Pension dat de broers Walschaerts cureerden in Leuven. Die eerste muzikale samenwerking smaakte naar meer en na verschillende try-outs toonde Kommil Foo in diezelfde Leuvense Schouwburg trots de première van dit uit de hand gelopen avontuur. De beste liedjes en scènes die de tand des tijds doorstonden, werden samen met wat nieuw materiaal gebundeld in Kommil Foo Deluxe, een overzicht van 22 jaar carrière dat zijn naam niet gestolen heeft.

De nieuwe tangoarrangementen zitten de nummers van Kommil Foo als gegoten. De mooie tweede stem en piano van Karla Verlie, in combinatie met de gekende bandoneon en een aantal strijkers versterkt de melancholieke en intrieste nummers van Raf en Mich Walschaerts. Maar de tango kan ook opzwepend zijn en dat past dan weer bij de meer humoristische en uptemposongs. Kortom, a match made in heaven.

Prinses

In deel één zingt Mich, de jongste van het duo, met zijn kenmerkende hese stem intiemere nummers zoals Het Beest is Baas, terwijl zijn broer Raf in de klassieker Kop In Het Zand voor de lang uitgesponnen tragikomische noot zorgt. De rode draad doorheen Deluxe lijkt wel de figuur van de jonkvrouw. Raf Walschaerts: "De helft van ons repertoire gaat over prinsessen of het verlangen ernaar, maar deze behoort tot een heel aparte beroepscategorie", waarna hij een lied aanheft over een prinses die eigenlijk een hoer is door via haar veroveringen meer gebied te verkrijgen. Het personage van de prinses komt ook terug in de spelscènes: de vondst om de woorden van de prins/prinses door de mond van de tegenspeler uit te spreken, werkt heel goed. Kommil Foo weet zelfs een in se melige woordspeling over "de prins van mijn leven" of "de prins van mijn dromen" tor pure poëzie om te toveren.

Door de afwisseling van spel en muziek, en de verschillende solomomenten van Raf en Mich, is een voorstelling van Kommil Foo zeer gevariëerd, ook al klinkt het gekozen materiaal hier vaak bekend in de oren. In deel twee fonkelt Mich in zijn gouden jasje als crooner, terwijl hij alle registers opentrekt. We moesten, ook omwille van de fysieke gelijkenis, even denken aan performer Ivo Dimchev). Daarna schakelt Mich quasi onmerkbaar over naar een pakkend telefoongesprek met zijn ex-geliefde. De broertjes Walschaerts kunnen echt alles aan. Tijdens de spelscènes geniet het toekijkende orkest volop. Ook het publiek smult van favorieten als Madrid en Ruimtevaarder, en lacht zich een breuk bij de acapella zang in Pijp en de pijnlijke pointe in Café De Vlaamse Leeuw. Alleen jammer dat Atlantis de finale set niet haalde (Kommil Foo heeft een luxeprobleem). Deze 2,5 uur durende set gaat immers steeds in stijgende lijn.

Triomf

Kommil Foo Deluxe is de perfecte kennismaking voor leken, en door de nieuwe arrangementen een fijne verrassing voor de fans. Voor wie vertrouwd is met hun repertoire zouden we zeggen: Het was goed. Om te juichen. En om over naar huis te schrijven.

Enkele uren voor de première stelde de groep ook een songbook voor, waarin de sterkste teksten van het duo geflankeerd worden door (niet altijd even straffe) tekeningen van Bart Silon. Ook hun nieuwe cd, waarin elf liedjes samen met het Orquesta Tanguedia staan, werd in Bibliotheek Tweebronnen voorgesteld.

Publicatiedatum: 
vrijdag 8 oktober 2010
Verschenen in: 
CJP
Productie: