Kommil Foo heeft met minder decor steeds meer te vertellen

Kommil Foo overtreft hooggespannen verwachtingen met 'Wolf' (****)

Zouden de broers Raf en Mich Walschaerts het succes van hun vorige show 'Spaak' weten te evenaren? Een voorstelling die we met voorsprong de meest uitgepuurde en uitgebalanceerde Kommil Foo noemden?

- Door Liv Laveyne -

Het zou harder worden, minder poëzie, meer rap zo werd gezegd. Dat rappen zorgt wel degelijk voor een weergaloos kippenvelmoment in Kommil Foo's nieuwste show, maar 'Wolf' is geen breuk met 'Spaak'. Integendeel, het is een verder zetten in extremis: nog soberder, persoonlijk diep én wereld overschouwend. Of er ook nog gelachen mag worden? Tuurlijk.

“Tuurlijk” dat is het stopwoord van de boze wolf die huist bij iedere mens en met één zucht ons geluk kan wegblazen. De vraag is niet waarom hij dat doet - dat is nu eenmaal de aard van de boze wolf - maar wel hoe ga je ermee om? Met dat onvolmaakte leven, het onvolmaakte lichaam, de onvolmaakte liefde? 'Geniet ervan' luidt Kommil Foo's simpele maar doeltreffende antwoord in het openingslied: geniet van de man op de tak die zich verzoend heeft met zijn lot maar toch naar de sterren kijkt. Geniet ook van de nar die zorgt voor vermaak maar zelf een puinhoop blijft: de broers Walschaerts zijn immers niet bang om hun persoonlijke wolf in de ogen te kijken zoals blijkt uit het verhaal over de reiger dat uitmondt in een dans met krukken als vleugels.

Het is Kommil Foo ten voeten uit: schoonheid destilleren uit het mank lopende leven. In 'Wolf' gebeurt dat meer dan ooit met precisie in woord, muziek en gebaar. Slechts enkele wel gekozen rekwisieten in een sober decor. Om tot de naakte essentie te komen. Ook letterlijk: stel dat je een week lang het leven van een ander kunt leiden/lijden, zouden we elkaar dan beter begrijpen? Joden en Palestijnen, Tibet-China, Vlaanderen-Wallonië? Zijn dergelijke expliciete maatschappelijke uitlatingen op scène hoogst ongewoon voor de Kommil Foo's: ze omzeilen vlotjes het gemoraliseer door de situatie op zichzelf te betrekken en even van leven en kleren te verwisselen. Ecce homo, ziehier de naakte sterfelijke mens!

Maar dan wel één die zijn blik naar de sterren richt: met een bikkelhard rapnummer scheldt Raf op God en alle smeerlapperij in Zijn naam, het is tijd voor een nieuwe God vindt hij: een leider comme il faut. Al beseft ook Kommil Foo dat aan de Wolf uiteindelijk geen ontkomen is en met een sirtaki van geboorte en dood bezingt het duo het leven. Geniet ervan!

Tot 23 mei, Vlaamse Opera, Gent. Daarna op tournee. www.kommilfoo.be

Publicatiedatum: 
zaterdag 10 mei 2008
Verschenen in: 
Trouw
Productie: