Kommil Foo Deluxe in AB: Wereldniveau in het Nederlands ★★★★★

-door Bart Steenhaut-

Ze komen zelden in de media, en hun nummers worden slechts sporadisch op de radio gedraaid. Maar telkens als de gebroeders Walschaerts een nieuwe tournee aankondigen zijn de zalen in een mum van tijd uitverkocht. Met hun nieuwe voorstelling Kommil Foo Deluxe streken de twee zaterdagavond neer in Brussel voor het eerste van drie volgeboekte optredens in de Ancienne Belgique. Het werd opnieuw een adembenemend spektakel.

Na bijna een kwarteeuw - hun eerste optreden als Kommil Foo dateert uit ´87 - hebben Mich en Raf Walschaerts een compleet eigen plek verworven in de Vlaamse theaters.

De twee kunnen het allemaal. Ze schrijven elk in hun eigen stijl uitstekende nummers, verstaan de kunst om een verhaal te vertellen op een manier die je helemaal tot op het puntje van je stoel dwingt, leggen daarbij een indrukwekkend gevoel voor timing aan de dag, en overstrooien het geheel met een mespuntje slapstick.

Kommil Foo mikt zowel op de lach als de traan, koppelt humor aan poëzie, en beheerst de kunst om met minimale middelen maximaal te ontroeren. Met een kaars, een klerenhanger en een jas sorteren ze meer effect dan de meeste Amerikaanse filmregisseurs met een miljoenenbudget. Ook nu kostte het hen geen enkele moeite om je te doen geloven dat Mich eigenlijk een prinsesje was en Raf een klant in een café waar de ober een Fawlty Towers-achtige efficiëntie aan de dag legde.

De voorstelling waarmee de twee momenteel op tournee zijn compileert het beste uit hun vorige werk, dus veel van de sketches deden inmiddels vertrouwd aan. Ook de pointe van nummers als ´Ruimtevaarder´, ´Atlantis´ en ´Het beest is baas´ zag het merendeel van het publiek daardoor al van ver aankomen.

Maar toch - en dat is geen geringe verdienste - kregen ze het voor elkaar om ondanks die herkenbaarheid te blijven verrassen. Dat was in belangrijke mate de verdienste van Orquesta Tanguedia, een achtkoppig gezelschap dat de songs van Kommil Foo voor de gelegenheid helemaal herdacht had in een tangoarrangement. Op papier een vergezocht idee, maar in praktijk werkte het perfect, ook al omdat het gezelschap stuk voor stuk virtuoze muzikanten telde.

Gek trouwens, dat Kommil Foo niet meer waardering krijgen als songschrijvers. Een-krop-in-de-keel-moment als ´Madrid´ kon zich meten met het allerbeste van Raymond, en ook ´Het verdriet´ sneed dwars door alle weerstand heen. Nog een pluspunt: de feilloze manier waarop Raf en Mich op elkaar zijn ingespeeld. De wisselwerking tussen beiden viel het meest op in de passages waar de ene in naam van de tegelijkertijd playbackende andere sprak, wat keer op keer resulteerde in hilarische situaties.

Maar net zo vaak hield de ene broer zich op de achtergrond om de andere het podium te laten. Daardoor bleef de voorstelling even veelzijdig als gevarieerd, en voelde je geen enkel moment de behoefte om even op je uurwerk te kijken. Zelfs als het optreden een halve minuut stil werd gelegd om een dramatisch moment te onderstrepen - doorgaans een heikele onderneming - bleef je met open mond naar het podium staren, en pikten de twee de draad achteraf moeiteloos weer op. Een indrukwekkende voorstelling van een gezelschap dat, ondanks de geografische beperking van het Nederlands, op wereldniveau staat.

Publicatiedatum: 
maandag 24 januari 2011
Verschenen in: 
De Morgen
Productie: