Kommil Foo de Luxe is de luxe

-door Liv Laveyne-

KOMMIL FOO IS ALOMTEGENWOORDIG

Een best-of show met het tango-orkest Orquesta Tanguedia, een bijhorende cd en een songbook met veertig liedjesteksten geïllustreerd met tekeningen en schilderijen van Bart Silon. Kommil Foo is alomtegenwoordig. Voor én achter de schermen want de broers Walschaerts regisseerden ook nog eens de nieuwste show van De Schedelgeboorten.

KOMMIL FOO DE LUXE IS DE LUXE

De term 'greatest hits' doet ons doorgaans huiveren (selecteer gewoon zelf uw favoriete nummers op die i-pod). Maar in het geval van Kommil Foo, dat in twintig jaar tijd op eenzame hoogten is komen te staan wat betreft muzikaal cabaret in Vlaanderen (en voeg daar gerust Nederland bij), kan je dat onmogelijk als een commerciële rip-off zien. Zeker als hun nummers versterking krijgen van het Orquesta Tanguedia.

Waarom tango? “Een toevallige samenloop van omstandigheden, we hoorden het orkest en waren meteen verkocht,” had Raf Walschaerts ons vooraf gezegd. “De emoties van onze nummers gaan zo stukken dieper”, had broer Mich er nog vaag aan toegevoegd. Het had een verkoperspraatje kunnen zijn, maar dat is het niet, bewijst deze 'Kommil Foo de Luxe'.

Ontstellend sober, de scène badend in bloedrood, vangt het orkest aan met een lange intro alvorens de strijkers los te laten op 'Het beest is baas' waarin Mich Walchaerts zijn duivels ontketend. Eenzelfde uitbarsting van muzikaal geweld zal ruim twee uur later ook het door Raf ingetogen gezongen liefdesnummer 'Madrid' naar ongekende hoogten voeren. In de tijdspanne daartussen worden de pareltjes aaneengeregen. Soms met gepaste passionele bombast, soms in pure eenvoud zoals bij het rauwe 'Dit kan jij niet zijn' dat van een subtiel streepje bandoneon wordt voorzien door Gwen Cresens, die tevens de nummers van nieuwe arrangementen voorzag.

Hecht ensemble

Kommil Foo toont zich in deze 'de Luxe' niet alleen de ster van de show maar staat met graagte ook de aandacht af aan het orkest. Doet dat ook letterlijk door af en toe een stap achteruit te zetten. Het levert een hecht ensemble op scène dat elkaar mooie momenten gunt en van elkaar geniet. Het is dat wat een voorstelling toch altijd dat tikkeltje meer geeft, wanneer de twee kanten zich evenveel amuseren. Niet alleen het publiek beleeft lol aan de sketch waarin Mich en Raf als een prins en zijn prinses elkaars woorden playbacken (waaruit nog maar eens blijkt hoe goed ze als duo op elkaar zijn ingespeeld), het zorgt ook voor zichtbare hilariteit bij de muzikanten.

Het is overigens lang niet alleen tangomuziek die de voorstelling draagt, de arrangementen van Cresens vleien of schuren al naargelang zich evengoed tegen jazz en klassiek. Het nummer 'Worsten' (over racisme) wordt zelfs van een countrysaus voorzien. Zoals de bandoneon in en uitwaaiert, zo ook de sfeer en de bezetting. Het Godaanklagende nummer 'De Volgende' uit Kommil Foo's vorige show 'Wolf' wordt bewust sober, door alleen de twee broers gebracht waarbij de woeduitbarsting in stem en piano ons wederom kippenvel bezorgt.

Evolutie

'Kommil Foo de Luxe' mag dan wel een best-of zijn van twintig jaar Kommil Foo, het is toch vooral het materiaal uit de laatste shows 'Spaak' en 'Wolf' die het sterkste blijken. Niet toevallig de twee shows waarmee het duo een nieuwe weg is opgegaan. Uitdagender, donkerder, geëngageerder ook. Maar - en daar staan de broers Walschaerts voor gekend - het is zeker nooit alleen maar kommer en kwel. Als geen ander weten ze ook letterlijk te balanceren op die richel tussen humor en tragiek, getuige het breed uitgesponnen showmoment 'Man van staal' waarin Mich in van goudlovertjes en vele te brede epauletten voorziene jasje tegelijk een ode brengt en de draak steekt met charmezangers als pakweg André Hazes.

In die combinatie toont deze best-of show van oud en nieuw mooi de evolutie in het werk van Kommil Foo: hoe de nood aan kleine verhaaltjes en personages steeds meer ruimte laat voor twee performers die zich steeds naakter, onbeschaamd persoonlijker laten zien. Toegegeven, een best of heeft ook zijn aangeboren zwaktes: de restaurantsketch uit 'Spaak', draagt los van die show minder het zilt van liefdesverdriet en ook de hit 'Ruimtevaarder' had straffer en minder rommelachtig gekund. Maar dat is een zeldzame smet op het voldongen feit dat de broers Walschaerts met deze 'Kommil Foo de Luxe' bewijzen niet alleen grote cabaretiers maar ook straffe songwriters zijn, die vanop eenzame (artistieke) hoogte met de lach van empathie en herkenning neerkijken op ons tranendal.

Publicatiedatum: 
donderdag 14 oktober 2010
Verschenen in: 
De Morgen
Productie: