Kommil Foo- Breken ★★★★

★★★★

Een simpel beeld, een simpel gebaar. Mich Walschaerts houdt in elke hand een stekkedozeke en er ontplooit zich een auditief spel. Dan onthult hij de centrale vraag die, haaks op dat ene simpele gebaar, een serieuze lading heeft: hoe krijg je een man in een luciferdoosje? We willen de pret niet bederven, maar de titel van de show is meer dan een aanwijzing voor het antwoord: door hem te breken in duizend stukken. En wat breekt een mens? Verlies of liefde, en in het bijzonder een combinatie van beide. 

Breken brengt het verhaal van de liefde als het vuur dooft en er geen lucifer meer tegen is opgewassen. Een autobiografische voorstelling over lijden en scheiden, maar of het over Mich of Raf gaat, kom je niet te weten. De ene of de andere. Midden in de nacht aankloppen bij de ene of de andere om aan de keukentafel niets te zeggen, maar gewoon te zijn. Op de Verschikkelijke Vraag ‘hoe is’t?’, schijnbaar laconiek ‘goed’ antwoorden, terwijl er binnenin een emotionele orkaan woedt.

Die tweestrijd innerlijk-uiterlijk wordt prachtig uitgebeeld door Mich. Even spelen de exhibitionistische trekjes van de broertjes Walschaerts weer op, zij het minder hard dan in hun vorige show. In Wolf gingen ze voor de full monty, ditmaal blijft er een weinig textiel om het lijf. 

Pakkende songs ook over herkenbare situaties: de uitgedoofde relatie, zij boven in bed, hij beneden in de zetel. De hij en zij die samen ‘steen voor steen een muur hebben gebouwd, die hen in bitterheid gegijzeld houdt’. De moeilijke relatie van een man met zijn spiegelbeeld. Of de nog moeilijkere relatie van de man met de juiste beslissing bij ontrouw: opbiechten aan je vrouw of niet? Raf verwoordt het treffend: ‘Geluk ligt in iemand anders gelukkig laten zijn.’  De Medusa der Scheiding manifesteert zich als veelkoppig monster in al zijn facetten: de vertwijfeling, de onverschilligheid, de eenzaamheid, de wanhoop, het (zelf)bedrog, de leugens. Maar uiteindelijk ook de hoop dat er een moment komt waarop je de stukjes bijeen kunt rapen en uit dat stekkedozeke durft te kruipen. Een heikel onderwerp vatten in alle eenvoud en puurheid, de broers Walschaerts zijn er meesters in. 

Enige dissonant in de show is het ellendig lang uitgesponnen vertelsel van de koningin en de bult. Jammer genoeg komt dat op het einde, waardoor een minder positief gevoel blijft hangen. Om niet in dezelfde fout te vervallen met deze recensie: gescheiden of niet, zorg dat je deze voorstelling ziet! Simpelweg subliem.

(Els Van den Brande)

11/1 - 12/1 om 20u.

Capitole Gent, 

Graaf Van Vlaanderenplein 5, 

9000 Gent.

Info: www.capitolegent.be.

Publicatiedatum: 
woensdag 12 december 2012
Verschenen in: 
zone 09
Productie: