Geluk gaat altijd weer voorbij

Geluk gaat altijd weer voorbij. De tijd zet er zijn tanden in. Of anders is het de wolf in onszelf wel die van zich laat horen. Met een dreigende grauw doet hij de roze wolk vervliegen, waarna alleen de melancholie nog overblijft. Als dit allemaal klinkt naar een midlifecrisis, dan kan dat kloppen. In ´Wolf overziet het Vlaamse cabaretduo Kommil Foo het leven vanaf de mid-denstip. Ze zijn halverwege. Met enige mazzel dan.

´Wolf´ is de opvoiger van hun met een Poelifinario be-kroonde programma ´Spaak´, dat in 2005 in premiere ging. De cabaretprijs was een terechte erkenning voor dit voorlopige hoogtepunt uit de carriere van de gebroeders Walschaerts, die in 1992 het Cameretten-festival wonnen. Grote broer Raf, zowel in jaren als postuur, is de veertig inmiddels gepasseerd. Voor Mich, tengerder en met minder haar, nadert die leeftijd met rasse schreden.

Ze kijken terug en vooruit. Is voor hen de tijd gekomen om zich te schikken in hun lot? Of moeten ze, al hun gesneuvelde illusies ten spijt, naar de sterren blijven reiken en hun dromen koesteren? Die gedachte ligt ten grondslag aan de liedjes en sketches in ´Wolf. Hun verhalen hebben een vreemdsoortige logica en houden ook onderling verband op een manier die bijna niet is uit te leggen.

De Walschaerts beschikken daarbij over stemmen waar gevoel uit spreekt, zowel vertellend als zingend. Raf is degene die de meeste woorden in een ademteug kan proppen. Hij doet dat in nummers vol tussenrijm, die in een steeds moordender tempo tot een bizarre climax leiden. De vocale bijdragen van Mich zijn meer verstild, al wisselt hij zijn muzikale fluisteringen soms af met scheurende uithalen. Ze zingen ook samen, of begeleiden elkaar. Raf met gitaar of mondharmonica, Mich op piano of viool.

Subtiel

In ´Wolf is het niet de grap-dichtheid die het ´m doet. Dit Vlaamse duo neemt juist de tijd om hun vondsten uit te serveren, waarbij hun grappen even vaak fysiek zijn als verbaal. Zo is er een sketch met een vogelspotter, die zijn eigen eenzaamheid projec-teert op de door hem aan-schouwde koningsreiger ("Dat is echt een heel solitair beest"). In de volgende scene geven de broers vervolgens aan twee van zulke reigers gestalte, met behulp van loopkrukken. Subtiel, hilarisch en vooral ook minder solitair dan eerder werd beweerd.

Kommil Foo toont zich vormvast en weet het hoge niveau van ´Spaak´ goeddeels te handhaven. Hooguit kabbelt hun nieuwe programma iets meer, misschien juist daarom. Je zou het ook anders kunnen stellen: de frisse wind die zij destijds lieten waaien, is inmiddels opgewarmd tot een zwoele zomerbries. Meer dan aangenaam om je in te koesteren.

Marco Weijers

Publicatiedatum: 
vrijdag 9 mei 2008
Verschenen in: 
De Telegraaf
Productie: