Eigenlijk hebben we een saai leven

Liv Laveyne

De succesvolle artiest. Zijn bohémienleven spreekt tot de verbeelding van iedereen met een nine-to-five-job. Wanneer wij ons bed in rollen, neemt hij de laatste ovaties in ontvangst. Terwijl wij de wekker verrot kloppen, zoekt hij tegen de ochtendspits zijn nest op. Het applaus houdt zijn oren warmer dan de dekens: ´Bis! Bis!´ Of niets van dat alles? ´Onze doorsneedag ziet er behoorlijk saai uit: soundchecken, eten, krant lezen en wachten, vooral veel wachten in de culturele centra, in de file. We zijn vijf avonden per week de hort op.´

Kommil Foo bestaat vijftien jaar en viert dat met Wolfijzers en schietgeweren, een best of waarmee ze nog tot eind juni een druk toerschema afwerken langs Vlaams en Nederlandse steden. De meeste zalen zijn volledig uitverkocht, heel wat anders dan in hun beginperiode, toen ze optraden voor de spreekwoordelijke twee man en een paardenkop. Woensdag 12 november: de stal van weleer ruilen ze voor de Antwerpse Arenbergschouwburg. We liepen een dag mee in de voetsporen van de broers Raf en Mich Walschaerts.

13.02 uur: Beleefd bezoek komt altijd twee minuten te laat. Mich woont in de buurt van de Gentse Sleepstraat tussen de groentewinkeltjes en pizzazaken die nooit lijken te sluiten. Hij vertrok vanuit Essen, flirtte kort met Antwerpen tijdens zijn opleiding aan de mimeschool maar trok al vlug naar Gent en was meteen verkocht. Het oude pand is kraakhelder en - daar gaat ons idee van de in vuil verzwelgende muzikant - kraaknet. De viool ligt keurig in haar kist te wachten en de garderobekast verraadt een passie voor schoenen. Vandaag worden het hippe puntschoenen uit Amsterdam.

13.10 uur: De auto in naar Borgerhout, alwaar broer Raf de 4Hoog-productie Nachtkastje regisseert. We stoppen aan het wegrestaurant in Lokeren: koffie en een suikerwafel. Ontbijten is immers een gezonde gewoonte, ook als die gewoonte voor middagmaal kan doorgaan. In de auto hebben we het over Brendan Croker, de aan Vlaanderen verknochte Britse muzikant die Mark Knopfler bij de voornaam mag aanspreken. Mich zag hem gisteren optreden in het Gentse café den Hemel. Wij herinneren ons vooral een pijnlijk optreden van Croker een half jaar geleden samen met die andere legende Kevin Coyne. Mich: "In Den Hemel mocht je een lotje trekken voor een protestsong van nummer 1 tot 40." De seventies-idealen zijn ook niet meer wat ze geweest zijn.

Wat ons bij de ouden van dagen brengt. Collega-cabaretier Wouter Deprez koestert snode plannen om een voorstelling voor senioren te maken getiteld Koning, keizer, admiraal en vroeg Mich om mee in de denktank te kruipen. Morgen neemt Deprez deel aan Humo´s Comedy Cup, hij vroeg Mich om te duimen. Dat zal onnodig blijken: daags nadien pakt hij de Ancienne Belgique in en geeft alle andere comedians het nakijken.

14.06 uur: Borgerhout, Rataplan. Mich regelt over de telefoon zijn kerstvakantie naar Mexico, terwijl Raf zenuwachtig de foyer in en uit ijsbeert. De twee acteurs spelen Nachtkastje weer voor het eerst na zes maanden en hij is er niet gerust op. "We zijn daarnet buiten op het trottoir gaan zitten, gewoon even weg uit die theatrale omgeving van een schouwburg. Ik hoop dat ze hun verhaal straks met diezelfde naturel op scène brengen."

Nachtkastje is een sociaal-artistiek project overgewaaid uit Nederland via Theater Wederzijds. Het principe is simpel: theatermensen interviewen migranten over hun levensverhaal en destilleren daaruit een voorstelling. Centraal op de scène staat een kastje waaruit voorwerpen gehaald worden, souvenirs uit een soms grappig, vaak pijnlijk verleden. De Mexicaanse Patricia Lopez is de ontwerpster van de pittoreske kleinnoden. Elf jaar geleden kwam ze in het zog van een liefje naar België maar Mexico-stad is nooit ver weg in haar kleurrijke bouwwerkjes, die ze zelf een hommage aan Frida Kahlo noemt.

15.01 uur: Rataplan, theaterzaaltje. Raf wordt bewierookt door vier volwassenen op de rij achter hem. Van Kommil Foo waren ze al fan, maar sinds ze Specht gezien hebben, proberen ze alles van productiehuis 4Hoog te volgen. "Specht gaat dit seizoen op tournee", verzekert Raf hen. Zij beloven al hun kennissen op te trommelen. Van mond tot mond gaat nog altijd de beste spijs. Nachtkastje valt best mee. De Turkse Ceren Ozer vertelt over hoe ze door haar vader ontvoerd werd naar België Ze doet dat soms beklijvend, soms wat overdreven. Daarna legt Bodé met Afrikaanse coolness de vinger op de wonde in zijn monoloog: "Ik vertrok naar Europa om niet blank te moeten worden."

15.55 uur: Rataplan, foyer. Raf beleeft zijn lang verwachte ´oef´-moment en coolt down bij een tomatensapje. "Ik was zenuwachtiger voor Nachtkastje dan voor ons optreden in de Arenberg. Vanavond ligt alles in onze handen, daarnet kon ik enkel machteloos toekijken en hopen op het beste." Een kwartier later vertrekken we richting Arenberg. Maar, hoe geraken we daar ook alweer? Mich en gevolg (drie auto´s, twee journalisten en een fotograaf) volgen na rijp beraad Raf. Leve de gps! Helaas zijn we het spitsuur vergeten. De technici zijn wel al sinds 10 uur vanmorgen ter plaatse met een volledige vrachtwagen. Een vrachtwagen, voor twee?! Dat Whitney Houston zes containers meesleurt zodat ze, waar ze ook komt haar huiskamer laat nabouwen, wisten we. Maar de broertjes Kommil Foo? "We hebben zelfs een oventje in die camion. Als je van september tot juni toert, wil je ook wel eens iets anders dan spaghetti of croque monsieur."

16.50 uur: De Arenberg, eindelijk. Raf checkt aan de balie het aantal boekingen. "Tjokvol", luidt het. Ook de andere vier speeldagen zijn uitverkocht. Op de affiches die de glazendeureningang sieren staan Raf en Mich als twee plechtige communicantjes in hun beste pak voor de Notre Dame. "De bedoeling was om een ´The Birds´-effect met duiven te verkrijgen, maar die beesten zijn zodanig volgevreten dat we achteraf met PhotoShop nog vogels hebben moeten bijplakken."

17.05 uur: Soundcheck. Mich vraagt of we ons niet vervelen. "Eigenlijk hebben we een saai leven, hoor. Soundchecken, eten, wachten, de krant lezen." Raf leest De Morgen, Mich is naar de concurrentie overgelopen. "Want jij bent een serieuze jongen, hé Mich?" grijnst Raf. De geluidstechnicus legt Raf grappend het zwijgen op: "Jij hebt zo´n rotte stem, man, dat krijg ik nooit goed." Niettemin vliegen de technische termen ons drie kwartier lang rond de oren: equalisen, gobo´s en omnidirectionele micro´s. Met het professionalisme wordt ook de emotionele mythe doorprikt. "En ik die dacht tijd heelt alle pijn / het is waanzin / hoe kon ik ooit zo dwaas zijn", kweelt Mich, onderwijl doodleuk sms´end. Hij maakt een uitschuiver met zijn schoenen op het hellende vlak van het decor. De technici zijn niet mals met hun commentaar: "Hebt ge uw tenen moeten samenbinden gelijk die Chinese vrouwkes om daarin te geraken?"

18 uur: Te voet naar een restaurantje nabij de Bourla. Het regent: een cafébazin zet haar terrasstoeltjes onder het afdak. "Ik kom straks naar ulle kijken met mijn vier zussen", schettert ze, in het restaurant worden we door een Nederlandse programmator op een rondje getrakteerd. Kommil Foo: Geliefd en Geloofd. Het zou de titel van hun volgende programma kunnen zijn. Mich gaat voor de funky wildburger, Raf stouwt zich vol met een volledig menu. Als toetje krijgt hij ijs met warme krieken geserveerd, cerises jubilé heet zoiets in vaktermen: bij 15 jaar Kommil Foo hadden we niet anders verwacht.

20.15 uur: Let the show begin! De Arenberg mag dan een thuismatch zijn (Essen ligt op een steenworp), Kommil Foo blijft ervoor gaan. Dat mag behoorlijk letterlijk genomen worden: wanneer iemand midden in de voorstelling de zaal verlaat, gaat Mich er als de bliksem achteraan en wordt met het publiek ?´improviste een practical joke bekokstoofd. Een kwajongensstreek, al zijn de broers zo sportief om snel alles af te blazen als blijkt dat de dame in kwestie misselijk geworden is. De Arenberg maakt zich op voor een ovatie en het applaus houdt ook na de bis aan. In de coulissen zijn de broers elkaar al aan het evalueren. Raf: "We zeggen meteen waar de een erover ging en de ander iets meer had mogen geven. Je mag niet op automatische piloot gaan spelen. Met onze drukke agenda (dit seizoen 250 voorstellingen in Vlaanderen en Nederland) is dat een reëel gevaar."

23.10 uur: Lange wachtrijen voor de signeersessies en op de foto met groupies. De ouders en talrijk opgekomen familie Walschaerts discussiëren over de act met de bril. Wiens tic in de familie was dat nu ook weer? "De opafiguur is een samenraapsel van fictie en realiteit", aldus Mich. De nacht is nog lang en dus trekken we richting café. In de Bourla heeft toneelgezelschap De Tijd er net zijn Emilia Galotti opzitten en de kroeg bulkt dan ook van het acteer- en ander artistiek geweld. Antje De Boeck, boezemvriendin van Mich, sluit hem in de armen; ´Admiral Freebee´ Tom Van Laere is nog in hogere sferen van Bob Dylans optreden in Vorst Nationaal. Veel te laat keren we huiswaarts. Morgenvroeg (lees straks) moeten beide Kommil Foos alweer present zijn in Antwerpen voor de persconferentie van Nekka Nacht, waar ze centrale gast zijn. "Ik hoop dat we André Hazes naar Nekka kunnen halen." Hadden we het niet gedacht: met Kommil Foo is aan Mich een charmezanger verloren gegaan.

Kommil Foo op tournee met Wolfijzers en schietgeweren tot eind juni door Vlaanderen en Nederland. Op 26 november in de Stadsschouwburg Kortrijk (056/23.98.55), 28 november Casino Koksijde (058/ 53.29.99), 3 en 4 december de Werf Aalst (053/73.28.12).

Publicatiedatum: 
maandag 24 november 2003
Verschenen in: 
De Morgen