Duizend Man Sterk ★★★★

Je hangt al snel aan de lippen van Mich Walschaerts. 

JORIS HENQUET 

Cabaret Duizend man sterk door Mich Walschaerts. Regie: Walter Janssens 12/11, Verkadefabriek Den Bosch. Tournee t/m 2/3, hekwerk.nl

Een charismatische Vlaming met een persoonlijk relaas, op gevoelige wijze verteld in tekst en muziek. Er zijn veel parallellen te trekken tussen de twee soloprogramma's waarmee de broers Raf en Mich Walschaerts, beter bekend als cabaretduo Kommil Foo, dit seizoen langs de theaters trekken.

Maar er zijn ook opvallende verschillen. Waar Raf de energie erg laag hield in Jongen toch, gaat broer Mich (meer de ruwe bolster, blanke pit van het duo) in zijn solo juist met volle kracht vooruit: Duizend man sterk is een wervelwind van verhalen, beweging, liedkunst en vioolspel, allemaal uiterst stijlvol en spannend in elkaar gestoken. Cruciaal hierbij is de aanwezigheid van pianist Alano Gruarin en contrabassist Egon Kracht, twee topmuzikanten die de vertelling muzikaal ondersteunen waar ze maar kunnen.

Het draait om een huwelijkscrisis. Dat wordt door Mich Walschaerts zo komisch en aangrijpend verteld dat je al snel aan zijn lippen hangt. Hoe moet het verder tussen Mich en zijn vrouw? Na vijftien jaar huwelijk maken ze alleen nog maar ruzie, Mich loert naar jonge vrouwen in het café en koopt het schuldgevoel jegens zijn zoontje af door hem sprookjes te vertellen waarin een vader steeds de heldenrol vervult. Tijdens een etentje in het Chinese restaurant waar ze ooit hun eerste afspraakje hadden worden de kaarten op tafel gelegd: is deze relatie nog te redden?

De muziek is weergaloos mooi. Met zijn unieke zangstem, die ook in de hoge regionen moeiteloos zijn kracht behoudt, voorziet Walschaerts Billy Joels zoete ballad Honesty van een prettige rafelrand en wordt het rocknummer Maan van The Scene omgesmeed tot intiem theaterlied. Maar naast deze covers wordt voornamelijk eigen muziek gezongen. Vooral het zoogdierennummer ('Ik ben een zoogdier/ Ik sabbel en ik zuig') nestelt zich direct in het geheugen.

Duizend man sterk is Vlaamse kleinkunst op zijn best. Mich Walschaerts en zijn muzikanten doen je belanden in een rumoerig café te Gent. Zo'n oude, tikje troosteloze kroeg waar de flesjes Duvel in rap tempo achterover worden getikt en de vaste klanten tegen sluitingstijd smeken om een allerlaatste liedje.

Publicatiedatum: 
vrijdag 14 november 2014
Verschenen in: 
De Volkskrant