Discussie met God is zinloos

Voorstelling: Ijdele Hoop (Raf en Mich Walschaerts).

Regie: Wim De Wulf.

Gezien: 16/02/01 in De Purmaryn, Purmerend.

Door Henk Van Helder

Goesting, daar gaat het deze keer zo ongeveer over bij Kommil Foo. Het feit dat ieder mens een zak met goesting met zich meedraagt, plus wat daar verder nog aan lastigs bij hoort: liefde, hunkering, onbeantwoorde lusten en vragen waarop evenmin een antwoord komt.

Het heeft immers geen zin erover met God in discussie te treden.

God zegt dat hij de mens heeft bedacht, de mens zegt dat hij God heeft bedacht, dan zegt God dat hij de mens zo heeft geschapen opdat hij Hem zou bedenken, en dan zegt de mens op zijn beurt dat hij heeft bedacht dat God hem zo heeft geschapen dat hij Hem zou bedenken.

Goesting is een mooi oud-Nederlands woord dat in Vlaanderen nog gemeengoed is.

Raf en Mich Walschaerts, tezamen Kommil Foo, zijn Vlaamse kleinkunstenaars met succes in Nederland.

Ze spelen een soort totaaltheater, met absurde en steeds vaker ook tragikomische scènes en veel lekkere liedjes bij gitaar, toetsen, en hot-viool.

Raf is de muziekman en vooral de aangever, Mich is een mannetje als een stripfiguur dat zijn lijf in veel bochten kan draaien en zijn gezicht ook.

Ijdele Hoop, hun vierde programma, begint met de oerknal en jaagt er dan in een crosstalk van een paar minuten de hele evolutie doorheen.

De mens wendt zich tot God en God heeft Jezus op zijn knie, die 's avonds voor het slapen gaan nog even met pappa naar de mensen mag kijken.

En die mensen raken wegens hun goesting telkens in vreemde situaties verzeild.

En zingt er bijvoorbeeld dat het meisje van zijn keuze hem continu negeert, en dat dat komt omdat ze te veel van hem houdt.

Een ander belt op zijn eenzame verjaardag zijn ex met als excuus: "Ja, ik dacht, 't is m'n verjaardag dan is 't toch normaal dat ge uw vrienden 's belt hé."

Een derde zoekt eindelijk weer eens de weg naar het hart van zijn geliefde, maar komt dichtbij zijn doel een vreemde vent tegen.

En zo verder.

Het is een gaaf en consequent doorgecomponeerd verhaal dat Kommil Foo vertelt.

Laconiek spelen ze hun sketches, lijfelijk en vindingrijk zijn hun visuele scènes en op kousenvoeten zingen ze hun liedjes, met stemmen die schuren van de blues.

Dat de dood Piet heet en volle borsten heeft, dat een tirade tegen het Vlaams Blok een onverwachte draai kan krijgen, en dat Jezus elke avond eindigt aan het kruis. Dat en veel meer maakt deze voorstelling tot de beste die de broers Walschaerts tot dusver hebben gemaakt.

Publicatiedatum: 
vrijdag 25 februari 2000
Verschenen in: 
NRC
Productie: