De schone schijn van Kommil Foo

-door Filip Tielens-

Kommil Foo wil in de nieuwe voorstelling Breken te weten komen "hoe een man in een luciferdoosje kan". Dit absurde uitgangspunt levert veel komische scènes op, maar ditmaal nog meer pakkende passages, over eenzaamheid, hulpeloosheid en jaloezie.

Om in zo´n luciferdoosje te kunnen, moet je gebroken zijn. Raf en Mich lijken heel wat meegemaakt te hebben sinds hun krachtige best of Kommil Foo Deluxe (samen met Orquesta Tanguedia). Breken is een veel intimiemere voorstelling geworden, die teruggaat naar de basis.

Stoere smeerlapperij

De gebrekkige communicatie tussen mensen is een belangrijk thema in Breken. Raf twijfelt om zijn overspel aan zijn vrouw op te biechten, maar doet het niet "om haar niet ongelukkig te moeten maken". Hij houdt zichzelf voortdurend voor de gek en gedraagt zich stoer, terwijl hij inwendig op breken staat, en tegenover anderen de schone schijn ophoudt.

Gelukkig is er dan de ene broer om de andere te troosten. Die onvoorwaardelijke vriendschap uit in het holst van de nacht. Ze komen bij elkaar op bezoek zonder een woord te moeten zeggen, of aaien - in de meest beeldende scène - over elkaars paardenkop. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, een paard blijkbaar wel.

Eenzaam tesamen

Zelfs in hun verdriet ligt de lach op de loer, en zijn de pointes telkens weer verrassend en ontroerend. Zo pocht Mich over hoe fantastisch zijn reis wel niet is, tot blijkt dat hij "mits een kleine toeslag" al terug naar huis is gevlogen omdat alleen reizen hem toch te eenzaam was. Een mens kan moeilijk alleen zijn, maar ook samen leven is niet altijd evident, zoals in het lang uitgesponnen lied over de bult en de woestijnprinses.

De eerste voorstelling na een best of is altijd wat zoeken, maar ook in deze zeventiende en erg persoonlijke productie maken de broertjes Walschaerts hun keurmerk - een lach en een traan, en liefst tegelijk - weer overtuigend waar.

Publicatiedatum: 
woensdag 16 mei 2012
Verschenen in: 
CJP
Productie: