De mens is tegelijk een engel en duivel

Door Sigrid Devisch

Het cabaretduo Kommil Foo hoeft eigenlijk geen introductie meer. De broers Raf en Mich Walschaerts verrassen na vele jaren nog steeds met absurd-komische voorstellingen in een heel eigen, unieke stijl. Op 7 mei 2016 staat het duo in het Concertgebouw met de nieuwe productie ‘Schoft.’ Op 8 en 9 juni 2016 zijn ze te zien in CC De Spil in Roeselare.

EXit: Dit keer geen voorstelling over de liefde?
Raf Walschaerts:
‘Misschien omdat ik zo gelukkig ben (lacht). Nee, serieus, Mich en ik hebben er vaak over gepraat en over nagedacht. Liefde, dat is politiek op één vierkante meter en heeft zoveel facetten: verlangen, angst, wantrouwen … Deze keer wilden we verder gaan, vooral in het licht van de huidige maatschappelijke en politieke situaties. De centrale vraag is dit keer: wat is de mens en hoe gaat hij met de ander om? Zo komen we uit bij een bijna ethisch-filosofische kwestie. De mens is mooi, maar tegelijk heel lelijk en hoe zijn die extremen te rijmen in één wezen?’

EXit: ‘Schoft’ verraadt niet meteen een positief mensbeeld?
Walschaerts:
‘Scheldwoorden kunnen heel dubbel gebruikt worden. Mich en ik zijn grote Griekenland-fanaten. Ze hebben daar het woord ‘malakka.’ Het betekent ‘rukker, klootzak,’ maar wordt tegelijk ook heel teder gebruikt. Een mens kan dus tegelijk engel en duivel zijn. Daar verwijst ook het beeld van de affiche naartoe.’

EXit: Vanwaar het grote engagement?
Walschaerts:
‘Dat is er eigenlijk altijd al geweest, alleen hebben we het nooit zo expliciet op deze manier uitgespeeld. Nu eigenlijk ook weer. Schoft is geen militante voorstelling waarin we één kant kiezen. Dat zou ook niet interessant zijn. We houden het publiek opnieuw een spiegel voor. We laten hen zien hoe absurd de mens vandaag soms bezig is. Het heeft eigenlijk meer te maken met nuances. We maken geen theater, maar cabaret. We springen heel vaak van de hak op de tak en raken zo heel veel thema’s aan en net dat is zo leuk.’

EXit: De openingsscene is op zijn minst opmerkelijk?
Walschaerts:
‘Ik lig voor dood, bijna naakt op een tafel en Mich speelt een soort professor of god – we willen het niet precies benoemen - die net een bizar wezen heeft ontdekt: de mens. In deze openingsscene nemen we de gedachte ‘ecce homo’ of ‘zie de mens’ dus heel letterlijk. Noem het gerust een soort ‘dissectiescene.’ Ik vertegenwoordig ‘de mens’ in al zijn extremen, in al zijn grote goedheid en kwaadheid. Het absurde van de situatie is daarbij dat Mich eigenlijk ook zelf een mens is.’

EXit: Er zit opnieuw veel muziek in de voorstelling? Dit keer meer dan anders?
Walschaerts:
‘We hebben met Kommil Foo ondertussen een heel eigen stijl ontwikkeld die het midden vindt tussen humor en sérieux, tussen het visuele en het verbale, muziek en tekst. Het perfecte evenwicht vinden tussen al die aspecten, dat is net waarom we telkens een heel jaar aan zo’n voorstelling werken. We schaven voortdurend bij tot we helemaal zeker zijn dat een lied op het juiste moment komt. Dat is uiteraard interne keuken. Het publiek moet zich gewoon laten meevoeren door wat wij doen (lacht).’

Info

Op 7 mei 2016 in het Concertgebouw – www.concertgebouw.be
Op 8 en 9 juni 2016 in CC De Spil in Roeselare - www.despil.be 

Publicatiedatum: 
vrijdag 22 april 2016
Verschenen in: 
EXit
Productie: