Breken ★★★

-door Sascha Siereveld -

We keken er al een tijdje naar uit, want de verschillende reacties van mensen die de try-outs hadden gezien, waren allemaal erg positief. En nu was het dan zo ver: de nieuwste show van de broers Raf en Mich Walschaerts ging eindelijk in première. En ja hoor, met “Breken” leverde Kommil Foo weer een show af die volledig in de lijn van “Spaak” en “Wolf” lag. Kommil Foo bleef trouw aan zijn eigen stijl en had ook nu weer erg veel aandacht besteed om de voorstelling tot in de kleinste details uit te werken. Raf en Mich bewezen eens te meer dat de humor in een theater vaak in hele kleine dingen zit ... zoals een luciferdoosje.

De voorstelling startte toen Mich nogal stuntelig een kaarsje op de piano probeerde aan te steken en vervolgens het publiek minutenlang wist te onderhouden met een eenvoudig luciferdoosje. En zo werd de toon van de voorstelling al gezet. Kommil Foo werkte ook in deze voorstelling voornamelijk met erg kleine attributen en gebaren. Door die kleine handelingen erg bewust en goed getimed uit te voeren, werden ze voldoende uitvergroot om het verhaal of de grap te dragen. Je zag meer omdat er minder te zien was om de aandacht af te leiden.

In “Breken” zaten geen gesofisticeerde decorwissels, maar allen een wit gordijn dat open en dicht ging en dat dienst kon doen als hoofddoek, scheidingswand of gewoon als scherm voor een schaduwspel. De enige grote decorstukken, waren de piano en een grote ventilator. Net zoals het soms stormt in je hoofd, zorgde de ventilator voor de storm op het podium. Pluimen, kleding en servies vlogen heerlijk in het rond. En dan keerde de kalmte terug en bleef enkel de ravage over. Een mooie beeldspraak die door de gebroeders Walschaerts passend werd gevisualiseerd.

De rode draad van de voorstelling was de vraag: “Hoe krijg je een man in een luciferdoosje?” Zoals het in eerdere shows al het geval was, ging “Breken” opnieuw over een gebroken man die twijfelt aan de wereld en zichzelf. Dit gevoel werd mooi vertaald in het lied van de man die in de spiegel keek en vaststelde: “Ik hou niet meer van mij”. Raf begeleidde zichzelf op gitaar terwijl Mich uit de besteklade twee lepels had genomen en ze als percussie gebruikte. En net op het moment dat het verhaal een wel erg dramatische wending ging nemen, was er Mich die probeerde het geheel uit te beelden. De spanning werd gebroken en de lach keerde terug.

De twee broers waren duidelijk erg goed op elkaar ingespeeld. We konden dit onder andere vaststellen tijdens de verschillende liedjes waar ze, ondanks de moeilijke frasering van de tekst, in staat bleken om perfect synchroon te blijven. Terwijl Raf een warmer en dieper timbre heeft, klonk Mich met zijn hoge stem bij momenten heel fijn en zacht. Beide heren kregen voldoende kans om hun eigen klank te laten horen, maar ze waren op hun best als de twee stemmen samen klonken. Dan hoorden we de sound die alleen maar van Kommil Foo kan komen.

Ook tijdens de stukken waar er niet gezongen werd, was de timing van de gebroeders Walschaerts een illustratie van hun streven naar perfectie. Probeer maar eens met twee een bewegend voorwerp op het podium te volgen terwijl er eigenlijk niets over het podium beweegt. De illusie van theater en het spelen met verwachtingspatronen waren twee belangrijke elementen in “Breken”.

Kommil Foo toonde zich opnieuw meester in het plaatsen van beelden in de gedachten van hun publiek. Raf en Mich waren heerlijk op dreef tijdens het vertellen van de verschillende verhalen. Ze wisten veel te zeggen op de momenten dat ze weinig zeiden en hadden niets te zeggen op de momenten dat ze bleven vertellen. Ze bouwden verwachtingspatronen op die ze soms wel bevestigden en andere op momenten weer totaal doorbraken. Ze speelden met hun publiek en dat genoot volop van de vertellingen. Vooral het sprookje voor 18 werd ook erg gesmaakt. En net wanneer we dachten dat het niets met de voorstelling zou te maken hebben, zat het venijn weer in de staart.

“Breken” is een voorstelling die zowel de tragiek als de humor van herkenbare situaties weet uit te lichten door de sterke verteltechniek van Raf en Mich en waarbij erg veel aandacht is besteed aan de visualisatie van de verschillende elementen. De vele details uit de show maken dat de aandacht van de toeschouwer bijna automatisch naar de scène wordt gezogen en je zo als vanzelf mee in het verhaal kruipt. We hebben tijdens “Breken” weer volop kunnen genieten van de magie van het theater.

Publicatiedatum: 
donderdag 26 april 2012
Verschenen in: 
Concertnews.be
Productie: