Aan tafel met een weke olifant ★★★★

Door Liv Laveyne op 03/12/13 in De Morgen

AAN TAFEL MET EEN WEKE OLIFANT - CABARET

Raf Walschaerts beklijft en ontroert met ‘Jongen toch’

Een man, ooit kind geweest. Een huis, ooit zijn ouderlijk thuis geweest. Meer dan een gitaar, een piano en de kracht van een vertelling heeft Raf Walschaerts, de helft van het duo Kommil Foo, niet nodig om met zijn solo ‘Jongen toch’ (★★★★) het publiek een bijzondere avond te bezorgen. – Door Liv Laveyne -

Ze lijken soms een twee-eenheid, Raf en Mich, de broers Kommil Foo, maar zoals in elke goede relatie kan even afstand nemen, ook deugd doen. En deugt doet ‘Jongen toch’. Na de jeugdproductie ‘Zoon’ waarin Raf Walschaerts  het wel en vooral wee van het volwassen worden als een ezelsjong uit de doeken deed, staat hij in deze tweede semi-autobiografische solovoorstelling als zijn volwassen zelf op scène. En ook een klein beetje als een weke olifant.

Hij neemt je mee in zijn jeugdherinneringen, dompelt je samen met hem onder in een fluwelen nostalgie. Nostalgie getriggerd door het feit dat het knapste meisje van de wereld, een oud wanna be lief van hem, zijn ouderlijk huis heeft gekocht. Daar sta je dan aan de deur als gast, uitgenodigd aan diezelfde houten tafel die al jouw jaarringen draagt. “Een tafel is niet van jou, een tafel wordt van jou.” Het is maar één van de vele welgemikte frases die zich als een wollen sjaal rond je nek legt en je verwarmt zoals alleen de warme chocomelk van je ma dat op een winderige novemberdag kon. Een wollen sjaal die ook wat prikt want prikken doet het volwassen worden: de gemiste kansen, de verloren naïviteit. Daar zit je dan aan diezelfde tafel met je ouwe jeugdliefde, haar man die je niet verdragen kan en een asielzoeker met een verhaal dat kant noch wal raakt. Wat doe je dan? Ben je, word je of was je ooit geweest?

‘Jongen toch’ veegt het schaafsel bijeen en laat zich beluisteren als een mozaïekvertelling, waarin terloops een fokstier met een kutleven en een weke olifant met een niet zo eeltige huid de revue passeren tot het geheel langzaam duidelijk wordt. Het zijn losse fragmentjes, zoals je gedachten aan een tafel alle kanten kunnen opgaan, waarin mensen van vlees en bloed personages worden of vice versa (nooit ben je helemaal zeker). Het zijn splinters verhaal en muziek zorgvuldig bijeengeharkt die desalniettemin onder het vel kruipen: jaloezie, racisme, zelfingenomenheid worden gedrenkt in bitterzoete filosofietjes en pseudo-psychologisch advies (Raf is van opleiding psycholoog, niet dat hij daarmee graag te koop looptJ). Hij vertelt en zingt, nu eens met een aai, dan weer verassend brutaal. Maar steevast met een oog voor detail omdat herinneringen zich nu eenmaal zo voor eens en altijd in onze zintuigen nestelen. Om vervolgens onverhoeds terug op te duiken en ons te verraden. Het katapulteert hem terug naar die dakgoot van weleer toen onbevangen lef schrik werd en jeugd ingeruild voor een nooit meer zo onbezonnen volwassenheid. Elke olifant kweekt dan wel een dikkere huid, daaronder blijft hij in het diepst van zijn gedachten een weekdier.

Dit seizoen nog op tournee tot en met 7 december. www.kommilfoo.be/rafwalschaerts/

Publicatiedatum: 
dinsdag 3 december 2013
Verschenen in: 
De Morgen